Het is alweer een jaar geleden, dat het gemeenschappelijk lot ons bond. Het bleek een verbintenis voor de rest van ons leven. Het werd een hechte groep van zeer dierbare vrienden. We hebben afgesproken op een bijzondere locatie.
Bij tante Truus (Almere)
Ze zijn er nagenoeg allemaal, allemaal even bijzonder, om wat ze meemaakten, om wie ze zijn. Twee van ons kunnen er niet bij zijn, om begrijpelijke redenen. Onze geliefde Bianca kan er nimmer meer bij zijn, onaanvaardbaar. In onze harten zal ze voortleven.
Het regent pijpenstelen. Buiten is het donker en somber. Binnen vinden we enkel warmte en licht bij elkaar.
Ieder van ons vervolgde zijn of haar weg. Het gaat goed met hen. Ze zijn sterk, sterker dan ooit, een kracht die versterkt wordt door het samenzijn van de groep.
De uren vliegen voorbij. Tegen sluitingstijd vertrekken de laatsten. Het feest is weer voorbij, een bijzondere viering van bijzondere vrienden.
Het is alweer een jaar geleden dat Pamela (Vriens) en Paul (van de Looi) op mijn pad kwamen. Ze hadden foto's van mijn webalbum gezien, of ze een fotoreportage van mijn huisje mochten maken? Ik hoefde er niet lang over na te denken. Het was een welkom begin van een nieuw leven. Ik had een half jaar lang niet veel meer gezien dan witte jassen in steriele kamers van het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis.
Ik had een fantastische dag met Pam en Paul, twee mensen met een uitzonderlijke liefde voor hun vak, twee lieve mensen, die ik een zeer wam hart toedraag.
"De reportage is gekocht door de Ariadne. Je komt in hun Brocantespecial!" meldde Pam mij onlangs onverwacht. Ik was het vergeten. De dag met hen was zo bijzonder, dat het vervolg mij niets uitmaakte.
Gisteren was Pam bij mij voor een persoonlijk verhaal bij de foto's. We raakten in gesprek, over onze passies, over hoe we in het leven staan. We vergaten de tijd, die onze gemeenschappelijke vijand bleek. Beiden hebben we weinig op met tijd. We bleken veel meer gemeenschappelijk te hebben. Het leek alsof ik in de spiegel keek, zoveel herkenbaars! Pam volgt al jaren haar droom, haar passie. Ze heeft altijd geweten wat ze wilde. Bij mij heeft het even geduurd, voor ik mijn dromen durfde te volgen!
Thanx voor de mooie olijf lieve Pam!
"Wat wil je later worden?" vroeg een klasgenootje ooit aan mij.
"Rijk", antwoordde ik toen.
Ik meende het niet. Ik had geen idee.
De meeste van mijn klasgenootjes hadden vastomlijnde plannen. Ik niet. Ik had geen helder doel voor ogen.
Wat ik toen, voor de grap, als kind zei, is toch waar geworden. Ik ben rijk; rijk met mijn dochter, mijn geliefde, rijk met al mijn dierbaren, rijk met al mijn ervaringen en inzichten, rijk met mijn leven.
Ik had toen nooit kunnen vermoeden, dat ik zo dicht bij de waarheid zat, mijn waarheid.
Er gaan vele verhalen door mijn hoofd. Woorden en zinnen; ze komen en gaan, als vlinders in de wind. Zou ze allemaal willen vastgrijpen, maar de kunst van het leven is, loslaten.
Mijn gedachten stromen mee met de golvende beweging van het leven. Momenten uit het leven, zoals ik het zie en voel.
Het gaat om de kern van het verhaal; de kern van mijn zijn, mijn wezen. Die kern die stilte is, waar woorden overbodig zijn, waar onvoorwaardelijke liefde is. Dat is de kern van mijn verhaal. De rest mag je vergeten.
Lieve Zon,
Als je mij zoekt
zal ik er zijn
Je kunt mij vinden
in jouw hart
Zoals jij
eeuwig
in mijn hart zal zijn
Je mamma
Niet alleen op een foto
of in de vorm van mijn hand
Niet alleen in herinneringen
die ik koester
Je leeft voort
in alles
wat ik doe
Je aanwezigheid
maakte
wie ik was
Je afwezigheid
maakt
wie ik ben
Vlinder
Wonderen gebeuren elke dag. Je hoeft er enkel oog voor te hebben, enkel je voelsprieten er op afstemmen. Dan gaat er een wereld voor je open, een wereld vol wonder en geluk.
Zo besluit ik, op een mooie dag, een stuk door de polder te gaan hardlopen. Het is warm. Een licht briesje maakt het aangenaam. Als ik op de Westfriese dijk ben aangekomen, verschijnen er plotseling tientallen witte vlinders. Ze cirkelen om mij heen. Al rennend, zie ik steeds meer vlinders verschijnen. Het lijken er honderden.
Ik moet aan mijn moeder denken. Ze heeft ze vast gestuurd, een witte zee van vlinders. Een teken van haar, dat alles goed met haar is.
Zo onverwacht als de vlinders verschijnen, verdwijnen ze ook plotseling weer.
Ik voel me gelukkig. Het is een mooie gedachte.
Mijn moeder was weer even heel dichtbij. Ze was immers niet meer dan een gedachte van mij vandaan.
Mijn tuin oogt als een waar paradijs, een hof van vrede en rust.
Schijn bedriegt. Soms is er een ware oorlog gaande en moeten de zwakkelingen het onderspit delven. Ik heb het nu niet over de slijmerige slakken, die ongeneerd de hosta's aanvreten of de luizen die de knoppen van rozen naar de knoppen helpen. Ook heb ik het niet over de invasie van merels, die het in het voorjaar zwaar in de bol krijgen en, met hun niet te stuiten nestdrang, een spoor van vernieling achterlaten, omdat ze menen alles in mijn tuin als nestmateriaal te kunnen gebruiken.
Nee, ik heb het hier over een ogenschijnlijk vredelievende plant met een lieflijk wit bloemetje. Met het bloemetje zelf is niets mis, het trekt bijen aan. Dat is goed. Wat er minder goed aan is, is de vernietigende kracht van het plantje, Haagwinde genoemd. Het krult zich fanatiek een weg omhoog aan alles wat het in de greep krijgt
Aan mijn hekwerkje of zonnewijzer kan het weinig kwaad, staat ook wel leuk zelfs, maar als het plantje met de schattige witte kelkjes zich vergrijpt aan mijn dierbaar, donkerpaarse vlinderstruik, wordt het een ander verhaal!
Als een ware wurgslag slingert het zich om de mooie dieppaarse bloemenpracht en dreigt het mijn grote liefde geheel te overwoekeren.
Zoiets kan een vlindermeisje niet laten gebeuren. De snoeischaar moet het lot keren van mijn geliefd vlindergroen. De Haagwinde, hoe lief zij ook lonkt, windt mij niet om de vinger. Hoe graag ik de natuur ook haar gang laat gaan, soms moet het aan banden gelegd worden. Ook mijn wilde natuurtuin moet soms haar grenzen kennen!
