Ontmoeting met een aardsengel

Afgelopen weekeinde had ik een bijzondere ontmoeting... 

“Volgens mij staat daar Vlinder”, hoor ik een stem zeggen.

Ik kijk op, word wakker uit mijn eeuwig dromenland, mijn wereld. Ik zie een vriendelijk gezicht dat naar mij glimlacht.

“En wie ben jij dan?” vraag ik verbaasd.

“Iris”, antwoordt het lief gezicht.

Het duurt even, voor ik door heb dat het DE Iris is. De Iris die al jaren zo dicht bij mijn hart zit. De Iris die onverwacht op mijn pad kwam, zomaar op een dag mijn mailbox binnenwandelde, toen zij hoorde dat ik zo ziek was. Ze tilde mij op naar een hoogte, waar de liefde regeerde en waar hoop zegevierde. De Iris die mij zo hielp in mijn moeilijke momenten, de Iris die mij steeds weer wist te helen. De Iris die mijn bron van kracht wist aan te boren. De Iris die mijn hand vastpakte waar nodig, de Iris die met mij lachte en met mij huilde, de Iris die mijn ware zelf zag, voorbij aan uiterlijkheden of oordelen. Het was die Iris, die zo oneindig veel voor mij betekent. Die Iris liep ik nu zomaar tegen het lijf.

Het moment van onze ontmoeting voelt zo intiem, dat ik mij bijna verraden voel, nu wij hier staan, op een plek waar zo velen zijn.

Het is een wonderlijk moment, een aards moment, waarop twee verbonden zielen, elkaar tegen het lijf lopen. De ware ontmoeting vond al lang geleden plaats, toen zij elkaar werkelijk zagen.

Beeldend verleden

Vannacht had ik een droom...
Ik kijk in een spiegel. In een flits zie ik mijzelf. Dan verdwijnt mijn beeltenis en kijk ik plotseling in een paar indringende ogen. Het zijn bekende ogen, doch niet de mijne. Wat eerst een spiegel leek, ziet er nu uit als een glazen plaat.
Ik ken de ziel achter die blik. Dan zie ik pas het gelaat. Het is het gezicht van mijn opa.
Het beeld is ongelooflijk helder en scherp. Mijn opa spreekt tegen mij. Ik zie zijn mond bewegen, maar ik kan niet horen wat hij zegt. De glazen plaat die ons scheidt, doet het geluid verstillen. Ik tracht zijn woorden te lezen, maar het lukt mij niet. Ik gebaar dat ik hem niet versta. Dan word ik met kracht achterwaarts getrokken. Het gezicht van mijn opa verdwijnt in de verte. Ik zie nog net dat hij met een handgebaar mij een kus zendt. Dan verdwijnt zijn beeld.
Ik ben in een staat van euforie. Mijn opa sprak tot mij! Ook al kon ik niet horen wat hij zei, ik zag zijn liefde voor mij. Woorden waren niet nodig.
"Het is een wonder!" roep ik in grote blijdschap.


Dan word ik wakker. Het blijft een wonder; zo'n bijzondere boodschap van mijn opa!
Ook al was het een droom, het was echt!

De Zee

Ik zie hem in het park, tijdens de wandeling met de hond.
"Hey Vlinder!" roept hij vrolijk.
Hij noemt mij echt Vlinder, zoals bijna iedereen mij nu noemt, sinds ik mijn ware droom ben gaan leven. Eerst had ik die naam enkel in mijn verhalen. Soms word ik nog met mijn eerste naam aangesproken. Het voelt  bijna onwerkelijk, hoewel ik het nog steeds een mooie naam vind.
"Ha die Elmar!" zeg ik.
Ik ontmoette hem voor het eerst, aan het begin van mijn nieuwe leven. Hij trok al eerder mijn aandacht. Ik kan er niet de vinger opleggen, waarom hij mij opviel. Het moet zijn energie zijn.
Elmar heeft, zoals men dat noemt, een bewogen leven achter de rug. Iedere keer als ik hem tref, vertelt hij mij een nieuw verhaal. Onze honden horen het onbewogen aan.
We hebben veel gemeen, hij en ik, herken mij in hem. 
Ook hij heeft de dood in de ogen gezien, weer op een hele andere wijze dan ik. Hij heeft ooit, ongewild, een zweefduik uit het raam van een hoge verdieping gemaakt. Ze hebben hem nagenoeg weer helemaal in elkaar moeten zetten met ijzeren platen. Hij heeft moeten vechten om terug te komen, om weer te kunnen lopen, om weer te leven. 

Na mijn ernstig ziek zijn, had ik moeite om namen te onthouden. Ik leed aan geheugenverlies. Ik was van ver gekomen, had een lange reis gemaakt. Ik was aan een tweede leven begonnen. Het voelde werkelijk als een nieuw leven, waarin mijn oude nagenoeg weggevaagd leek. Zo had ik ook moeite met zijn naam.
"Het is gemakkelijk te onthouden", mijn naam betekent "de Zee", zei hij. Sindsdien vergeet ik zijn naam niet meer.
Zijn hart is vol liefde. Hij heeft een lening afgesloten, om de dure insuline injecties voor zijn hond te kunnen betalen. Omdat zijn geheugen hem, door de grote val destijds, hem ook soms in de steek laat, heeft hij in zijn mobiel alle belangrijke tijden gezet, wanneer zijn hond geprikt moet worden.
Het is een waar geluk hem te kennen. Elmar leeft, zoals hij het verkiest. Hij is, zoals de maatschappij dat noemt, "onaangepast." Ik noem hem "inspirerend." 

Vlinder's feest

Het is alweer een jaar geleden, dat het gemeenschappelijk lot ons bond. Het bleek een verbintenis voor de rest van ons leven. Het werd een hechte groep van zeer dierbare vrienden. We hebben afgesproken op een bijzondere locatie.

Bij tante Truus (Almere)

Ze zijn er nagenoeg allemaal, allemaal even bijzonder, om wat ze meemaakten, om wie ze zijn. Twee van ons kunnen er niet bij zijn, om begrijpelijke redenen. Onze geliefde Bianca kan er nimmer meer bij zijn, onaanvaardbaar. In onze harten zal ze voortleven.
Het regent pijpenstelen. Buiten is het donker en somber. Binnen vinden we enkel warmte en licht bij elkaar.
Ieder van ons vervolgde zijn of haar weg. Het gaat goed met hen. Ze zijn sterk, sterker dan ooit, een kracht die versterkt wordt door het samenzijn van de groep.
De uren vliegen voorbij. Tegen sluitingstijd vertrekken de laatsten. Het feest is weer voorbij, een bijzondere viering van bijzondere vrienden.

Droomvolger

Het is alweer een jaar geleden dat Pamela (Vriens) en Paul (van de Looi) op mijn pad kwamen. Ze hadden foto's van mijn webalbum gezien, of ze een fotoreportage van mijn huisje mochten maken? Ik hoefde er niet lang over na te denken. Het was een welkom begin van een nieuw leven. Ik had een half jaar lang niet veel meer gezien dan witte jassen in steriele kamers van het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis.
Ik had een fantastische dag met Pam en Paul, twee mensen met een uitzonderlijke liefde voor hun vak, twee lieve mensen, die ik een zeer wam hart toedraag. 
"De reportage is gekocht door de Ariadne. Je komt in hun Brocantespecial!" meldde Pam mij onlangs onverwacht. Ik was het vergeten. De dag met hen was zo bijzonder, dat het vervolg mij niets uitmaakte.

Gisteren was Pam bij mij voor een persoonlijk verhaal bij de foto's. We raakten in gesprek, over onze passies, over hoe we in het leven staan. We vergaten de tijd, die onze gemeenschappelijke vijand bleek. Beiden hebben we weinig op met tijd. We bleken veel meer gemeenschappelijk te hebben. Het leek alsof ik in de spiegel keek, zoveel herkenbaars! Pam volgt al jaren haar droom, haar passie. Ze heeft altijd geweten wat ze wilde. Bij mij heeft het even geduurd, voor ik mijn dromen durfde te volgen! 

    Thanx voor de mooie olijf lieve Pam!

Rijkdom

"Wat wil je later worden?" vroeg een klasgenootje ooit aan mij.
"Rijk", antwoordde ik toen.
Ik meende het niet. Ik had geen idee.
De meeste van mijn klasgenootjes hadden vastomlijnde plannen. Ik niet. Ik had geen helder doel voor ogen.
Wat ik toen, voor de grap, als kind zei, is toch waar geworden. Ik ben rijk; rijk met mijn dochter, mijn geliefde, rijk met al mijn dierbaren, rijk met al mijn ervaringen en inzichten, rijk met mijn leven.
Ik had toen nooit kunnen vermoeden, dat ik zo dicht bij de waarheid zat, mijn waarheid.

Vlinders in de wind

Er gaan vele verhalen door mijn hoofd. Woorden en zinnen; ze komen en gaan, als vlinders in de wind. Zou ze allemaal willen vastgrijpen, maar de kunst van het leven is, loslaten.
Mijn gedachten stromen mee met de golvende beweging van het leven. Momenten uit het leven, zoals ik het zie en voel.
Het gaat om de kern van het verhaal; de kern van mijn zijn, mijn wezen. Die kern die stilte is, waar woorden overbodig zijn, waar onvoorwaardelijke liefde is. Dat is de kern van mijn verhaal. De rest mag je vergeten.

Lieve Zon,

Als je mij zoekt
zal ik er zijn
Je kunt mij vinden
in jouw hart
Zoals jij
eeuwig
in mijn hart zal zijn


Je mamma